July 10, 11:40am. Kadalagahan St.
Biglang umapoy ang katabing bahay namin sa di malamang dahilan. Wala ang daddy, ang mommy, ako at ang kapatid ko.. Ang lola ko lang ang mag-isa sa bahay. Syempre panic na. Sigaw sya ng sigaw pero wala naman nakakarinig. Nakaakyat pa sya ng hagdanan namin para isara yun mga bintana eh hirap na talaga sya umakyat. Ano kaya kung hindi naisara yun bintana?wala na kaming bahay ngayon..Kumalat na ang apoy sa kabila at kasimbilis din nun ang pagkalat ng balita na may sunog sa min. Dumating ang maraming bumbero pati na din mga kamag-anak, kaibigan para tumulong. Hindi ko alam ang mga pangyayari, i just heard it from the stories. Nalaman ko mga past 1 na..patay na ang apoy at ok na ang lahat.Our house is still there standing.
I just want to say thank you sa lahat ng nagpunta para tumulong lalo na in these times of disasters. Hindi ko na iisa-isahin pero siguro kung andun ako sa bahay ng oras na yun, maiiyak ako sa tuwa dahil tinulungan nila kami. Dont know kung pano sila papasalamatan. Basta all their efforts were appreciated. Mabuti na lang at naagaran ang sunog. Ok na din na masira/mabasa mga gamit ko/masunog ang ilang damit kesa naman mawala lahat diba.
Buti meron na kami kuryente ng Saturday morning. Ayun nga lang cut-off ang kuryente sa 2nd floor. Ok na din mabasa mga gamit ko..hehe nagkarun din ako ng chance para maglinis ng kwarto ko..haha. Maraming nasunog na damit ang kapatid ko since halos lahat ng kanya ay dun sa may hagdan nakasampay. Wala rin namang nawalang gamit since madaming friends din ang nagpunta para magbantay sa bahay. Ang galing bayanihan talaga!
Buti na lang malakas kami kay Bro at sa Sto Nino at hindi nila inallow na masunog ang bahay namin. Hay...buti na lang..that was really close...
